WIEŻE OBSERWACYJNE

Były to osłonięte pancerną kopułą punkty obserwacyjne usytuowane najczęściej na szyji lub barkach fortu, z którego obserwowano przedpole fortu i kierowano ogniem bojowym. Ogniem kierował oficer ogniowy. Wieże obserwacyjne posiadały przewodową łączność telefoniczną z dowódcami stanowisk bojowych baterii lub działobitni. Ponadto były wyposażone w przyrządy optyczne do obserwacji przedpola i ruchów nieprzyjaciela. Każde stanowisko ogniowe posiadało tzw. dozór artyleryjski czyli naniesione na podziałkę celownika artyleryjskiego i mapę terenu charakterystyczne punkty przedpola oznaczone numerami. Pozwalało to przy użyciu prostych komend oficera ogniowego w wieży obserwacyjnej skierować ogień wszystkich dział we właściwym kierunku i na właściwy cel. Dowódcy wszystkich baterii i działobitni podlegający komendzie danego fortu prowadzili stały nasłuch namiarów podawanych przez oficera ogniowego z wieży obserwacyjnej co umożliwiało natychmiastową korektę ognia wg jego wskazań.