ARTYLERIA

Próby bezpośrednich strzałów z nowego typu dział artyleryjskich do umocnień fortyfikacyjnych wykonanych z cegły wykazały, że budowle te po bezpośrednim trafieniu pociskiem ulegały całkowitemu zniszczeniu. Dlatego do budowy tego typu umocnień zaczęto coraz powszechniej stosować beton lub bloki kamienne (granitowe) połączone zaprawą cementową i wzmocnione stalowymi płytami lub pancerzami. Zwiększono też znacznie odległość dział fortyfikacyjnych od rdzenia twierdzy w związku z znacznym zwiększeniem się zasięgu ognia artyleryjskiego. Niestety ciągły postęp techniczny w dziedzinie rozwoju artylerii, a zwłaszcza wprowadzenie do powszechnego użytku bezdymnego prochu strzelniczego, pocisków o działaniu minowym oraz ciężkich moździerzy strzelających ogniem stromotorowym spowodował konieczność wprowadzenia dalszych zmian i udoskonaleń w budownictwie fortyfikacyjnym. Coraz powszechniej zaczęto stosować pancerze jako osłony stanowisk artyleryjskich. Nowym rozwiązaniem było zastosowanie armat umieszczonych w pancernych wieżach nakrytych pancernymi kopułami, które bądź posiadały otwory strzelnicze bądź posiadały mechanizm podnoszący kopułę w czasie oddawania strzału. Głównymi dostawcami tego typu uzbrojenia były firmy: Gruson, Krupp, Śkoda. Coraz powszechniej zaczęto też wyposażać fortyfikacje w szybkostrzelne działka kal. 80 mm oraz karabiny maszynowe, których w Twierdzy Przemyskiej było ok. 250. Karabiny maszynowe typu Skoda M.93 weszły do uzbrojenia około 1893 roku. Na wyposażeniu fortów były też: karabiny maszynowe typu Montigna wz.1867, oraz Salwator-Dormus wz.1893/1909. Sporadycznie też stosowano ciężkie karabiny maszynowe typu Schwarzlose wz.1907.