ARTYLERIA

Sprzęt artyleryjski do roku 1860 to głównie działa i armaty gładko-lufowe ładowane odprzodowo. Donośność i zasięg tych dział nie przekraczał 1 km. Siła rażenia kul armatnich była niewielka, dlatego na polach bitew stosowano głównie umocnienia ziemne. Już mury i stropy ceglane o grubości około 90 cm uważano za wytrzymałe na działanie pocisków i kul armatnich. Jako materiał miotający w tych armatach stosowano czarny proch dymny. Szczególna wadą gładko-lufowych dział była ich niedokładność trafień oraz osadzanie się w lufach resztek osadu prochowego po spalonym prochu, który był trudny do usunięcia. Dlatego już od roku 1826 bardzo intensywnie pracowano nad nowym typem dział tzw. odtylcowych w których stosowano lufy gwintowane. Ale dopiero w 1860 roku udało się wdrożyć ten nowy typ uzbrojenia jako stałe i standardowe wyposażenie artyleryjskie armii europejskich. W nowej generacji dział zastosowano pociski walcowe podłużne o stożkowym kształcie w zamian dotychczas stosowanych kul okrągłych co poprawiło donośność, celność i skuteczność ognia artyleryjskiego. Lufy spiżowe zastąpiono lufami stalowymi z zespoloną komorą nabojową i zamkiem. Jednak nowa generacja dział postawiła przed budowniczymi fortyfikacji nowe wymagania.