AMUNICJA ARTYLERYJSKA

Pocisk - cześć składowa amunicji miotana z broni palnej (karabin, armata, moździerz) na określoną odległość i do określonego celu. Zadaniem jego jest spowodowanie ran lub śmierci człowieka oraz zniszczenie sprzętu bądź obiektu.
Kartacz - pocisk odłamkowy wypełniony kawałkami metalu, lub ołowianymi kulami. Cechował go duży ciężar i niewielki zasięg stosowany głównie do walki bliskiej. Służył do niszczenia siły żywej wroga. Powłoka kartacza wykonana była z lekkiego nietrwałego materiału który ulegał zniszczeniu w czasie lotu natomiast elementy rażące leciały luźno tworząc szerokie pole rażenia. Pocisk zawierał 90-120 brzechw lub kulek metalowych. Waga pocisku wynosiła 6,5 - 7 kg a zasięg 300-500 m.
Granat artyleryjski - pocisk służący zarówno do niszczenia siły żywej jak i sprzętu oraz budowli. Elementem destrukcyjnym w granatach był wypełniający go materiał wybuchowy.
Szrapnel - pocisk artyleryjski służący głównie do niszczenia siły żywej przeciwnika. Skorupa pocisku zawierała oprócz materiału wybuchowego także metalowe kulki, brzechwy lub ostrosłupy o ostrych krawędziach spełniające rolę odłamków. Pocisk ten został wynaleziony w 1803 roku przez angielskiego pułkownika H. Shrapnela. Elementem rażącym w szrapnelu była zawartość jego skorupy.